سیاست جدید دولت کانادا در حوزه خدمات درمانی پناهجویان با موجی از انتقادها روبهرو شده است؛ سیاستی که بر اساس آن، سقف سالانه جلسات درمان سلامت روان برای پناهجویان به ۱۰ ساعت کاهش یافته است.
این تغییر بهصورت غیرمنتظره و از طریق ایمیل به درمانگران اعلام شد و بسیاری از متخصصان میگویند نهتنها شفافیت کافی وجود نداشته، بلکه بیماران و درمانگران غافلگیر شدهاند.
این محدودیت در قالب برنامه Interim Federal Health Program یا همان IFHP و همزمان با اعمال سیاست پرداخت ۳۰ درصدی هزینه برای برخی خدمات مکمل مانند دندانپزشکی، بینایی و درمانهای روانی معرفی شده است.
پیش از این هیچ سقفی برای جلسات درمانی وجود نداشت و برخی پناهجویان میتوانستند به شکل نامحدود خدمات دریافت کنند.
اداره مهاجرت کانادا اعلام کرده این تغییرات برای صرفهجویی بلندمدت و پایداری سیستم اعمال شده و انتظار دارد حدود ۲۰۰ میلیون دلار در سال صرفهجویی شود.
همچنین برآورد شده کاهش هزینههای مرتبط با درمان روانی حدود ۱۶.۷ میلیون دلار در سال ۲۰۲۶-۲۰۲۷ باشد.
واکنشها به این سیاست گسترده بوده است. درمانگران مانند Victor Huynh میگویند ۱۰ جلسه حتی برای ایجاد اعتماد اولیه کافی نیست و ممکن است روند درمان را متوقف کند.
در میان روایتهای شخصی، Andrew Gibson که اکنون در Toronto People with AIDS Foundation فعالیت میکند، گفته پس از ورودش به کانادا حدود ۱۰۰ ساعت درمان در ۱۶ ماه دریافت کرده و این حمایت نقش مهمی در بازگشت او به زندگی عادی داشته است.
همچنین، امیر صداقتیپور، پناهندهای از ایران، گفته که در زمان دریافت خدمات در کانادا به صورت هفتگی و به مدت دو سال تحت درمان بوده و این حمایت را برای ادغام در جامعه حیاتی میداند.
به گفته متخصصان، این تغییرات علاوه بر تاثیر بر سلامت فردی، ممکن است فشار بیشتری بر سیستم درمان عمومی وارد کند و هزینههای بلندمدت را افزایش دهد.
