چرا جوانان و مهاجران در کانادا سخت‌تر از نسل‌های پیشین به رفاه مالی می‌رسند؟
داشتن تحصیلات دانشگاهی، تخصص و شغل تمام‌وقت دیگر لزوماً به معنای داشتن زندگی باثبات در کانادا نیست. بسیاری از جوانان و مهاجران تازه‌وارد، با وجود کار و تلاش، بخش عمده درآمدشان را صرف اجاره‌خانه و هزینه‌های روزمره می‌کنند و پول چندانی برای پس‌انداز، خرید خانه یا برنامه‌ریزی آینده، برای آنان باقی نمی‌ماند.
اخیرا در برخی رسانه‌های کانادا اصطلاح نسل جی G برای توصیف نسل جوان‌تر هزاره یا Millennials متولدین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۶ و نسل Z به کار می‌رود؛ نسلی که ورودش به زندگی مستقل با قیمت‌های بالای مسکن، افزایش هزینه‌های خانوار و مشاغل ناپایدار هم‌زمان شده است.
البته شرایط همه اعضای این نسل یکسان نیست و محل زندگی، درآمد خانواده، تحصیلات و پیشینه فرد در فرصت‌های اقتصادی او نقش دارد.
چرا ساختن ثروت دشوارتر شده است؟
نسل‌های پیشین در دوره‌ای وارد بازار مسکن شدند که قیمت خانه در مقایسه با درآمد خانوارها پایین‌تر بود. افزایش ارزش املاک به آنها امکان داد به‌تدریج ثروت جمع کنند. اما جوانان امروز اغلب بخش بزرگی از درآمد خود را صرف اجاره می‌کنند و برای پس‌انداز پیش‌پرداخت خانه، بازنشستگی یا هزینه‌های اضطراری با مشکل روبه‌رو هستند.
در شهرهایی مانند تورنتو و ونکوور هزینه مسکن بالاتر است. مهاجرت به شهرهای کوچک‌تر هم همیشه راه‌حل نیست، زیرا فرصت‌های شغلی، حمل‌ونقل عمومی و خدمات تخصصی در این مناطق محدودتر است.
موانعی فراتر از هزینه‌های زندگی
مهاجران تازه‌وارد علاوه بر مشکلات اقتصادی، با موانع ورود به بازار کار تخصصی نیز روبه‌رو هستند. بسیاری از کارفرمایان سابقه کاری و مدارک تحصیلی خارج از کانادا را به‌سختی می‌پذیرند یا برای استخدام، تجربه کار کانادایی می‌خواهند. لهجه، نام و پیشینه فرهنگی نیز گاهی بر استخدام و ارتقای شغلی تأثیر می‌گذارد.
نداشتن ارتباطات حرفه‌ای، این وضعیت را دشوارتر می‌کند. حتی فرزندان مهاجران که در کانادا تحصیل کرده‌اند و تجربه کاری داخلی دارند، ممکن است به دلیل نام، پیشینه نژادی یا آنچه کارفرما «تناسب فرهنگی» می‌نامد، با فرصت‌های نابرابر روبه‌رو شوند.
این مشکلات به یکدیگر وابسته‌اند: وقتی فرد نمی‌تواند شغل تخصصی مناسبی پیدا کند، پس‌اندازش به تأخیر می‌افتد و بدون پس‌انداز، پرداخت هزینه معادل‌سازی مدارک، شرکت در دوره‌های تکمیلی یا جابه‌جایی برای یافتن شغل بهتر دشوارتر می‌شود.
چه چیز باید تغییر کند؟
بهبود این شرایط فقط به تلاش بیشتر افراد وابسته نیست. کارفرمایان باید مهارت و توانایی واقعی متقاضیان را معیار استخدام قرار دهند، دولت‌ها روند تأیید مدارک خارجی را ساده‌تر و ارزان‌تر کنند و ساخت مسکن رنتال بیشتر و حمایت از مستأجران را در اولویت قرار دهند.
همچنین گسترش دوره‌های کارآموزی باحقوق و برنامه‌های راهنمایی شغلی می‌تواند به جوانان و مهاجران برای ورود به بازار کار کمک کند.
