بیش از ۳۰۰ هزار زن مجرد در کانادا بین پایان جنگ جهانی دوم تا اوایل دهه ۱۹۸۰ مجبور شدند نوزادان خود را برای فرزندخواندگی واگذار کنند؛ اقدامی که اکنون بسیاری از قربانیان آن را یکی از تاریکترین فصلهای تاریخ اجتماعی کانادا میدانند و خواستار عذرخواهی رسمی دولت فدرال هستند.
بسیاری از این زنان به خانههای ویژه بارداری که توسط سازمانهای مذهبی اداره میشد و از کمکهای دولتی برخوردار بودند فرستاده میشدند.
گزارش سنا در سال ۲۰۱۸ نشان داد که آنها در این مراکز با تحقیر، فشار روانی و در برخی موارد سوءاستفاده جسمی و جنسی روبهرو بودند.
این گزارش تخمین زده که بیش از ۳۰۰ هزار زن مجرد نوزادان خود را در این دوره واگذار کردهاند.
طبق این گزارش، حدود ۹۵ درصد دختران و زنان جوانی که به این مراکز فرستاده میشدند، فرزند خود را از دست میدادند.
زخمهایی که دههها بعد هم باقی ماندهاند
خانم Lynda Hall یکی از کودکانی است که در نتیجه این سیاستها از مادرش جدا شد. او سالها به دنبال یافتن مادر بیولوژیک خود بود و سرانجام توانست با او ارتباط برقرار کند. مادرش Nancy در زمان تولد او تنها ۱۶ سال داشت.
خانم Valerie Andrews که خود در ۱۶ سالگی مجبور به واگذاری پسرش شد، میگوید در آن دوران بارداری خارج از ازدواج «مایه شرمساری شدید» تلقی میشد. او در سال ۱۹۶۹ به مرکز Bethany Home for Unwed Mothers متعلق به Salvation Army در تورنتو فرستاده شد؛ جایی که به گفته او هرگونه صحبت درباره نگه داشتن نوزاد با مخالفت روبهرو میشد.
مطالبه تازه برای عذرخواهی ملی
ماه می امسال دادخواستی با بیش از ۶۰۰ امضا در House of Commons ثبت شد که بار دیگر خواستار عذرخواهی رسمی دولت کانادا شده است.
کشورهایی مانند ایرلند، استرالیا و اسکاتلند پیشتر بابت سیاستهای مشابه از قربانیان عذرخواهی کردهاند، اما دولت کانادا هنوز چنین اقدامی انجام نداده است.
خانم Christine Nayler که در سال ۱۹۸۲ و در ۱۵ سالگی مجبور شد دختر تازه متولدشده خود را واگذار کند، این روز را «روز مرگ خود» توصیف میکند. او میگوید سالها با افسردگی دستوپنجه نرم کرده و تنها امیدش این بوده که روزی دوباره دخترش را ببیند.
فعالان میگویند یک عذرخواهی رسمی نمیتواند گذشته را تغییر دهد، اما میتواند به رسمیت شناختن رنج صدها هزار مادر و فرزندی باشد که زندگیشان برای همیشه تحت تاثیر این سیاستها قرار گرفت.
