گرانی مواد غذایی در کانادا؛ چگونه می‌توان حیاط خانه یا بالکن را به منبع تولید غذا تبدیل کرد؟

هزینه خرید مواد غذایی در کانادا طی پنج سال از ماهانه ۹۷۴ دلار به ۱,۲۲۷ دلار رسیده است. در چنین شرایطی، برخی کانادایی‌ها به‌جای آنکه تمام محصولات مورد نیاز خود را از فروشگاه‌ها بخرند، به کاشت سبزیجات، میوه‌ها و گیاهان خوراکی در حیاط خانه و حتی بالکن روی آورده‌اند.

Kenton Zerbin، متخصص پرماکالچر در آلبرتا، معتقد است با طراحی درست فضای سبز می‌توان هم محصول بیشتری برداشت کرد و هم از هزینه و زحمت نگهداری باغچه کاست.

پرماکالچر Permaculture روشی برای طراحی پایدار باغ‌ها و سیستم‌های تولید غذاست که با الگوبرداری از طبیعت، به استفاده بهینه از منابع، کاهش ضایعات و افزایش بهره‌وری کمک می‌کند.

او این مقاله را در هفته‌نامه معتبر کانادائی Macleans نوشته که بیش از  ۱۲۰ سال سابقه و ۲.۵ میلیون خواننده دارد، و به نیوزویک کانادا مشهور است.

چرا کانادایی‌ها به فکر تولید غذای خود افتاده‌اند؟

Zerbin در این مقاله می‌گوید میانگین هزینه ماهانه خرید مواد غذایی برای هر کانادایی از ۹۷۴ دلار در سال ۲۰۱۹ به ۱,۲۲۷ دلار در سال ۲۰۲۴ افزایش یافته است.

به گفته او، کاهش ارزش دلار، تعرفه‌ها، حوادث شدید آب‌وهوایی و افزایش قیمت سوخت از عوامل مؤثر بر گرانی مواد غذایی هستند. افزایش هزینه کودها نیز به تولیدکنندگان محصولات داخلی فشار وارد می‌کند، زیرا بسیاری از کودها با استفاده از سوخت‌های فسیلی تولید می‌شوند.

Zerbin معتقد است امنیت غذایی فقط مسئله هزینه‌های خانوار نیست، بلکه با امنیت ملی نیز ارتباط دارد. او برای توضیح این موضوع به تجربه کانادا در جنگ جهانی دوم اشاره می‌کند؛ زمانی که مردم با ایجاد باغ‌های موسوم به «Victory Gardens» به تولید غذا کمک می‌کردند.

در سال ۱۹۴۴، نزدیک به ۲۱۰ هزار باغ از این نوع در سراسر کشور وجود داشت که حدود ۵۷ هزار تن سبزیجات تولید می‌کردند.

 

برای تولید غذای خانگی به زمین بزرگ نیاز ندارید

یکی از تصورات اشتباه درباره باغبانی خوراکی این است که برای برداشت محصول باید زمین بزرگی در اختیار داشت. Zerbin می‌گوید حتی یک بالکن آفتاب‌گیر هم می‌تواند برای تولید برخی مواد غذایی مناسب باشد.

او به علاقه‌مندان پیشنهاد می‌کند از فضای عمودی برای پرورش گیاهانی مانند نخود، انگور مقاوم و کیوی قطبی استفاده کنند.

جوانه‌ها نیز گزینه مناسبی برای فضاهای کوچک هستند؛ محصولاتی که به گفته او در فروشگاه‌ها گران هستند، اما پرورش آن‌ها در خانه نسبتاً آسان است.

در کارگاه‌های او، روش‌هایی برای افزایش محصول و کاهش زحمت نگهداری آموزش داده می‌شود. باغبانی در مربع‌های تقسیم‌بندی‌شده، کاشت گیاهان در مارپیچ‌های چندارتفاعی و ایجاد بسترهای کشت از چوب پوسیده و مواد آلی، از جمله این روش‌ها هستند.

 

وقتی باغچه به کاهش هزینه‌های زندگی کمک می‌کند

Zerbin می‌گوید انگیزه شرکت‌کنندگان کارگاه‌هایش در سال‌های اخیر تغییر کرده است. در گذشته، بسیاری بیشتر به دنبال زیباتر کردن حیاط خود بودند؛ اما اکنون افرادی که برای مدیریت هزینه‌های زندگی با مشکل روبه‌رو هستند نیز به این روش علاقه نشان می‌دهند.

او چمن معمولی را فضایی می‌داند که برای نگهداری به زمان و منابع نیاز دارد، اما محصول خوراکی چندانی تولید نمی‌کند. تبدیل این فضا به باغچه‌ای قابل کشت می‌تواند بخشی از نیازهای غذایی خانواده را تأمین کند.

یکی از شرکت‌کنندگان کارگاه او آن‌قدر آلو برداشت کرد که کسب‌وکار تولید مربای آلو را راه‌اندازی کرد. خود Zerbin نیز با استفاده از چوب‌های قدیمی، خاک رایگان همسایه و قلمه‌های توت‌فرنگی که از طریق بازارچه Marketplace فیسبوک پیدا کرده بود، بدون صرف هزینه، باغچه بزرگی از توت‌فرنگی در حیاط جلویی خانه‌اش ساخت.

 

باغبانی؛ فراتر از صرفه‌جویی مالی

به گفته Zerbin، مزایای پرماکالچر فقط به تولید غذا و کاهش هزینه‌ها محدود نمی‌شود. باغبانی می‌تواند فعالیت بدنی را افزایش دهد، به افراد احساس کنترل بیشتری بر زندگی بدهد و فرصت‌هایی برای ارتباط واقعی میان همسایه‌ها فراهم کند.

او معتقد است کاشت درختان میوه به کمک همسایه‌ها یا ساخت یک باغچه گیاهان خوراکی خانوادگی می‌تواند بهانه‌ای برای همکاری و به‌اشتراک‌گذاشتن محصولات باشد.

 

درباره نویسنده؛ از کلاس درس تا آموزش تولید غذای خانگی

Kenton Zerbin فعالیت خود را در سال ۲۰۰۹ به‌عنوان معلم در آلبرتا آغاز کرد. او پس از گذراندن دوره پرماکالچر در سال ۲۰۱۱، مسیر حرفه‌ای خود را تغییر داد و در مزارع ارگانیک استرالیا کار کرد، یک برنامه آموزشی در باربادوس راه‌اندازی کرد و در پروژه‌های باغ و باغ میوه در آلبرتا مشارکت داشت.

او اکنون با برگزاری کارگاه‌های آموزشی، به کانادایی‌ها کمک می‌کند فضای خانه خود را به محلی برای تولید مواد غذایی تبدیل کنند.