دختری که در ۱۳ سالگی به کانادا مهاجرت کرد، حالا سکان شهر تورنتو را در دست گرفته است

اولیویا چاو، دختر مهاجری که در ۱۳ سالگی از هنگ‌کنگ به کانادا آمد، حالا با پیروزی دوباره در انتخابات ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶، چهار سال دیگر شهردار تورنتو خواهد بود. او در نتایج اولیه حدود ۵۳۰ هزار رأی به دست آورد و Brad Bradford، رقیب خود، را شکست داد.

اما مسیر این زن ۶۹ ساله تا شهرداری چگونه شکل گرفت؟ خانواده او پس از مهاجرت با مشکلات مالی روبه‌رو بودند؛ پدرش راننده تاکسی بود و مادرش خیاطی می‌کرد. چاو نیز در نوجوانی برای کمک به خانواده دکمه شلوار جین می‌دوخت.

او ابتدا در حوزه هنر و آموزش فعالیت کرد، سپس وارد سیاست شد؛ از شورای مدارس و مدیریت شهری تا نمایندگی پارلمان کانادا از حزب نیودموکرات NDP. همسرش، Jack Layton، رهبر فقید این حزب بود که در سال ۲۰۱۱ بر اثر سرطان درگذشت.

خانم چاو در سال ۲۰۱۴ نیز برای شهرداری نامزد شده بود، اما آن زمان در جریان یک مناظره به او گفته بودند به چین برگردد. او پاسخ داده بود که با افتخار یک کانادایی و تورنتویی است. او در انتخابات موفقیتی به دست نیاورد، ولی سرانجام در سال ۲۰۲۳ به شهرداری رسید و حالا با پیروزی دوباره، فرصت دارد برنامه‌هایش برای مسکن مقرون‌به‌صرفه، حمایت از مستأجران و کاهش هزینه حمل‌ونقل عمومی را دنبال کند.

او در دوره جدید چه وعده‌هایی داده و حضور متحدانش در شورای شهر چه تأثیری بر اجرای این برنامه‌ها خواهد داشت؟ برای آشنایی با زندگی شخصی و سیاسی اولیویا چاو و جزئیات برنامه‌های او، این گزارش را بخوانید.

زنی که روزی همراه خانواده‌اش از هنگ‌کنگ به کانادا آمد و در محله‌ای مهاجرنشین بزرگ شد، حالا با پیروزی دوباره در انتخابات شهرداری، برای یک دوره کامل چهار‌ساله سکان‌دار بزرگ‌ترین شهر کاناداست. مسیر زندگی او از خانه‌ای ساده در تورنتو تا شهرداری، با سال‌ها فعالیت اجتماعی و سیاسی و تجربه‌هایی گره خورده که بر نگاهش به هزینه‌های زندگی، مسکن و حمایت از خانواده‌ها تأثیر گذاشته‌اند.

اولیویا چاو Olivia Chow، شهردار تورنتو، در انتخابات ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶ توانست رقیب خود، Brad Bradford، را شکست دهد و برای چهار سال دیگر در این سمت باقی بماند. بر اساس نتایج اولیه، چاو حدود ۵۳۰ هزار رأی به دست آورد؛ پیروزی‌ای که در کنار ادامه حضور او در شهرداری، نشان می‌دهد برنامه‌هایش برای حمایت از مستأجران، گسترش مسکن مقرون‌به‌صرفه و بهبود خدمات شهری همچنان محور اصلی سیاست‌های او خواهد بود.

اما داستان چاو تنها به رقابت‌های انتخاباتی و سیاست شهری محدود نمی‌شود. او در ۱۳سالگی از هنگ‌کنگ به کانادا مهاجرت کرد؛ در خانواده‌ای که برای تأمین هزینه‌های زندگی با دشواری روبه‌رو بود. چند دهه بعد، همین دختر مهاجر به یکی از چهره‌های شناخته‌شده سیاست کانادا تبدیل شد و اکنون با پیروزی دوباره، فرصت دارد برنامه‌هایش را در دوره‌ای کامل‌تر و با شورایی تازه دنبال کند.

 

از هنگ‌کنگ تا محله St. James Town در تورنتو

اولیویا چاو در سال ۱۹۵۷ در هنگ‌کنگ به دنیا آمد. او در سال ۱۹۷۰، زمانی که تنها ۱۳ سال داشت، همراه خانواده‌اش به کانادا مهاجرت کرد و در تورنتو ساکن شد. خانواده او مدتی در محله St. James Town زندگی کردند؛ منطقه‌ای که به‌واسطه ساختمان‌های مسکونی بلندمرتبه و حضور خانواده‌هایی با پیشینه‌های مهاجرتی گوناگون شناخته می‌شود.

مهاجرت برای خانواده چاو به معنای شروع زندگی در شرایطی متفاوت بود. پدرش که در هنگ‌کنگ سابقه کار آموزشی داشت، در کانادا برای تأمین مخارج خانواده به کارهایی مانند رانندگی تاکسی و دلیوری غذای چینی روی آورد. او به دلیل مشکلات سلامت روان، در حفظ شغل ثابت با دشواری مواجه بود. مادر چاو نیز برای تأمین هزینه‌های زندگی به خیاطی و کار در بخش رخت‌شویی هتل روی آورد.

چاو در نوجوانی برای کمک به خانواده کار می‌کرد و به دوختن دکمه روی شلوارهای جین می‌پرداخت. تجربه زندگی در خانواده‌ای مهاجر که با محدودیت‌های مالی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، بخشی از داستان شخصی او شد؛ داستانی که سال‌ها بعد، در سخنرانی‌ها و کارزارهای انتخاباتی‌اش نیز بازتاب پیدا کرد.

 

از هنر و آموزش تا فعالیت اجتماعی

چاو پس از تحصیل در دبیرستان Jarvis Collegiate، به سراغ هنر رفت. او در کالج هنر انتاریو Ontario College of Art تحصیل کرد و در ادامه در دانشگاه Guelph در رشته هنرهای زیبا مدرک گرفت. همچنین در دانشگاه تورنتو به مطالعه فلسفه و دین پرداخت.

او مدتی به‌عنوان مجسمه‌ساز فعالیت کرد و آثار هنری خود را به مشتریان می‌فروخت. پس از آن، مسیر حرفه‌ای‌اش به آموزش و فعالیت‌های اجتماعی نیز کشیده شد و در کالج جورج براون George Brown College در برنامه مشاوره و حمایت از زنان و کودکانی که خشونت و آزار را تجربه کرده بودند، تدریس کرد.

فعالیت‌های او به‌تدریج از حوزه هنر و آموزش فراتر رفت و به مسائل اجتماعی و زندگی روزمره خانواده‌ها پیوند خورد؛ مسائلی که بعدها در کارنامه سیاسی او نیز جایگاه مهمی پیدا کردند.

 

ورود به سیاست؛ از شورای مدارس تا پارلمان کانادا

خانم چاو در سال ۱۹۸۵ به‌عنوان عضو هیئت‌مدیره مدارس تورنتو انتخاب شد. شش سال بعد، در سال ۱۹۹۱، به شورای متروپولیتن تورنتو راه یافت و به نخستین زن متولد آسیا تبدیل شد که به این شورا انتخاب می‌شد. او سال‌ها در مدیریت شهری فعالیت کرد و در حوزه‌هایی مانند خدمات اجتماعی و حمل‌ونقل عمومی نقش داشت.

در سال ۲۰۰۶، چاو به‌عنوان نماینده حزب چپ‌گرای نیودموکرات NDP از حوزه انتخاباتی Trinity—Spadina وارد پارلمان کانادا شد. فعالیت او در پارلمان بر موضوعاتی از جمله مهاجرت، حمل‌ونقل عمومی و حمایت از خانواده‌ها متمرکز بود. او تا سال ۲۰۱۴ نماینده پارلمان باقی ماند.

در زندگی شخصی نیز نام او با یکی از چهره‌های برجسته حزب نیودموکرات پیوند خورده است. چاو در سال ۱۹۸۸ با Jack Layton ازدواج کرد؛ سیاستمداری که بعدها رهبری حزب NDP را بر عهده گرفت و در سال ۲۰۱۱ بر اثر سرطان درگذشت.

 

سال ۲۰۱۴؛ وقتی به او گفتند به چین برگردد

چاو نخستین بار در سال ۲۰۱۴ برای شهرداری تورنتو نامزد شد، اما در آن انتخابات نتوانست پیروز شود. کارزار انتخاباتی آن سال، تجربه‌ای تلخ از برخوردهای تبعیض‌آمیز را نیز برای او به همراه داشت.

در جریان یکی از مناظره‌های انتخاباتی، مردی از میان جمعیت خطاب به او فریاد زد: «به کشور خودت برو، اولیویا. به چین برگرد.» فرد دیگری نیز گفت که او چینی است، نه کانادایی.

چاو در پاسخ تأکید کرد که شهروند کاناداست و با افتخار خود را یک تورنتویی می‌داند. این واکنش، موضع روشن او در برابر تلاش برای زیر سؤال بردن تعلقش به کانادا بود؛ کشوری که در نوجوانی به آن مهاجرت کرده و بخش عمده زندگی بزرگسالی خود را در آن گذرانده بود.

او در آن انتخابات شهردار نشد، اما فعالیت سیاسی‌اش ادامه یافت و چند سال بعد دوباره برای رسیدن به این جایگاه وارد رقابت شد.

 

از پیروزی در سال ۲۰۲۳ تا انتخاب دوباره در سال ۲۰۲۶

چاو در انتخابات میان‌دوره‌ای شهرداری تورنتو در جون ۲۰۲۳ پیروز شد و پس از کناره‌گیری جان توری، اداره شهر را بر عهده گرفت. او نخستین شهردار تورنتو با تبار آسیایی و نخستین زنی بود که پس از ادغام شهرداری‌های منطقه متروپولیتن تورنتو در سال ۱۹۹۸ به این سمت می‌رسید.

سه سال بعد، چاو بار دیگر در برابر رقیبی جدی قرار گرفت. Brad Bradford که پیش‌تر عضو شورای شهر بود، در هفته‌های پایانی کارزار انتخاباتی توانست فاصله خود را با شهردار کاهش دهد.

یکی از موضوعات بحث‌برانگیز رقابت، پیشنهاد او برای ایجاد یک شرکت خدمات عمومی جهت مدیریت آب و فاضلاب تورنتو بود. بردفورد معتقد بود این طرح می‌تواند به تأمین منابع مالی شهرداری و کاهش هزینه‌ها کمک کند؛ اما چاو هشدار داد که چنین تغییری ممکن است کنترل عمومی بر این دارایی را تضعیف کند و زمینه خصوصی‌سازی را فراهم آورد.

در نهایت، چاو توانست در انتخابات ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶ پیروز شود. او با کسب حدود ۵۳۰ هزار رأی در نتایج اولیه، از رقیب خود پیش افتاد و برای یک دوره دیگر شهردار تورنتو باقی ماند.

 

وعده‌هایی برای شهری با هزینه‌های زندگی بالا

یکی از محورهای اصلی فعالیت سیاسی چاو، کاهش فشار هزینه‌های زندگی بر ساکنان تورنتو بوده است. او در کارزار انتخاباتی سال ۲۰۲۶ خود وعده داد حمایت از مستأجران را تقویت کند، ساخت مسکن مقرون‌به‌صرفه را ادامه دهد و دسترسی خانواده‌ها به خدمات عمومی را بهبود ببخشد.

از دیگر برنامه‌های اعلام‌شده او می‌توان به تعیین سقف هزینه برای ۱۰ سفر با سیستم حمل‌ونقل عمومی TTC، گسترش برنامه تغذیه دانش‌آموزان و کاهش مالیات خواربارفروشی‌های مستقل اشاره کرد. این برنامه‌ها در کنار ادامه اقدامات مربوط به مسکن، بخش مهمی از دستور کار دوره جدید او را تشکیل می‌دهند.

چاو همچنین با حضور متحدان سیاسی بیشتری در شورای شهر روبه‌رو خواهد بود. Nate Erskine-Smith، نماینده پیشین لیبرال پارلمان کانادا، و Mike Layton، پسرخوانده او، از جمله چهره‌هایی هستند که به شورای جدید راه یافته‌اند. این ترکیب می‌تواند پیشبرد برنامه‌های شهردار را آسان‌تر کند، هرچند اجرای وعده‌ها همچنان به تصمیم‌های بودجه‌ای و همکاری اعضای شورا وابسته خواهد بود.

داستان یک مهاجر که به نماد سیاست شهری تورنتو تبدیل شد

زندگی اولیویا چاو مسیری طولانی را از مهاجرت در نوجوانی تا حضور در بالاترین جایگاه مدیریت شهری تورنتو طی کرده است؛ مسیری که تجربه‌های خانوادگی، فعالیت اجتماعی و چند دهه حضور در سیاست را در بر می‌گیرد.

پیروزی دوباره او در انتخابات ۲۰۲۶، فصل تازه‌ای از این مسیر را آغاز می‌کند. اکنون توجه‌ها به این معطوف خواهد بود که او تا چه اندازه می‌تواند وعده‌هایش درباره مسکن، حمل‌ونقل عمومی و هزینه‌های زندگی را در دوره جدید به اجرا درآورد.

برای چاو، این پیروزی همچنین فرصتی است تا بار دیگر بر پیوند شخصی خود با شهر تأکید کند؛ شهری که خانواده‌اش دهه‌ها پیش برای ساختن زندگی تازه به آن آمدند و او اکنون مسئولیت اداره آن را برای چهار سال دیگر بر عهده گرفته است.