الگوی آلمان برای سیستم پناهندگی کانادا در پارلمان؛ آیا پایان تمرکز پناهجویان در شهرهای بزرگ نزدیک است؟
نمایندگان پارلمان در حال بررسی مدلی هستند که بر اساس آن، پناهجویان با توجه به جمعیت، ظرفیت اقتصادی، مسکن و بازار کار استانها در سراسر کانادا توزیع شوند؛ طرحی که موافقان و مخالفان جدی دارد.
پارلمان کانادا در حال بررسی طرحی است که میتواند نحوه اسکان پناهجویان در کشور را تغییر دهد.
بر اساس این پیشنهاد، کانادا ممکن است از الگوی آلمان استفاده کند؛ مدلی که در آن متقاضیان پناهندگی بر اساس جمعیت، ظرفیت اقتصادی، بازار کار و امکانات هر استان در سراسر کشور توزیع میشوند.
دلیل مطرح شدن این طرح چیست؟ آمارها نشان میدهد تا سپتامبر ۲۰۲۵، حدود ۴۶ درصد پناهجویان وارد انتاریو و ۳۷ درصد وارد کبک شدهاند؛ در حالی که سهم این دو استان از جمعیت کانادا به ترتیب ۳۹ و ۲۲ درصد است. همین تمرکز باعث افزایش فشار بر بازار مسکن، خدمات اجتماعی و سیستمهای حمایتی در شهرهای بزرگ شده است.
- اما آیا توزیع اجباری پناهجویان راهحل مناسبی است؟
- آیا کانادا از نظر قانونی میتواند چنین مدلی را اجرا کند؟
- مخالفان این طرح چرا هشدار میدهند که انتقال پناهجویان بدون فراهم کردن مسکن، شغل و خدمات کافی فقط مشکلات را از یک منطقه به منطقه دیگر منتقل میکند؟
- و موافقان چه مزایایی برای این مدل برمیشمرند؟
این بحث میتواند بر آینده سیاست پناهندگی، بازار مسکن و خدمات اجتماعی در کانادا تأثیر بگذارد. اگر میخواهید بدانید نمایندگان پارلمان، کارشناسان مهاجرت و مدیران شهری درباره این طرح چه میگویند و اجرای آن چه پیامدهایی خواهد داشت، این گزارش را بخوانید.
بحث درباره نحوه اسکان پناهجویان در کانادا بار دیگر به پارلمان این کشور رسیده است. در حالی که بیشتر پناهجویان به شهرهای بزرگ و استانهایی مانند انتاریو و کبک میروند، برخی کارشناسان و مسئولان محلی معتقدند زمان آن رسیده که کانادا مدل جدیدی برای توزیع متقاضیان پناهندگی در سراسر کشور اجرا کند.
طرح تازه برای پناهندگان براساس الگوی آلمان
روزنامه Toronto Star در گزارشی به بررسی پیشنهادی پرداخته که این هفته در کمیته شهروندی و مهاجرت پارلمان کانادا مطرح شد. بر اساس این پیشنهاد، کانادا میتواند از الگوی آلمان استفاده کند؛ مدلی که در آن پناهجویان بر اساس جمعیت و توان اقتصادی هر استان بین مناطق مختلف توزیع میشوند، تا فشار کمتری بر شهرها و استانهای پرجمعیت وارد شود.
در حال حاضر، بخش بزرگی از پناهجویان کانادا در چند استان محدود متمرکز شدهاند. این موضوع باعث افزایش فشار بر بازار مسکن، خدمات اجتماعی، مراکز حمایتی و سیستمهای درمانی شده است. به همین دلیل، نمایندگان پارلمان در حال بررسی راههایی هستند که بتواند توزیع متعادلتری ایجاد کند.
نظرات یک استاد دانشگاه در پارلمان
در همین باره Michael Barutciski، استاد امور عمومی در دانشگاه York که در این نشست حضور داشت، توضیح داد که در آلمان پس از ثبت درخواست پناهندگی، یک سیستم نرمافزاری بهطور خودکار محل استقرار فرد را تعیین میکند. این سیستم عواملی مانند جمعیت و درآمدهای مالیاتی استانها را در نظر میگیرد تا مسئولیت پذیرش پناهجویان میان مناطق مختلف کشور تقسیم شود.
او همچنین یادآور شد که در کانادا، حق انتخاب آزادانه محل زندگی در هر استان برای شهروندان و دارندگان اقامت دائم تضمین شده است، اما چنین حقی به همان شکل برای متقاضیان پناهندگی وجود ندارد. به همین دلیل، از نظر حقوقی امکان اجرای چنین مدلی در کانادا وجود دارد.
طرح مخالفانی هم دارد
اما همه هم با این ایده موافق نیستند.
برخی سازمانهای خدمات مهاجران هشدار دادهاند که توزیع پناهجویان صرفاً بر اساس سهم جمعیت یا فرمولهای اداری، لزوماً به نتایج بهتری منجر نمیشود. به گفته آنها، مهمتر از تعداد افراد، این است که آیا در مقصد موردنظر مسکن کافی وجود دارد؟ آیا فرصت شغلی مناسب در دسترس است؟ و آیا جامعه محلی آمادگی پذیرش و حمایت از تازهواردان را دارد؟
این گروهها معتقدند جابهجایی افراد بدون فراهم کردن زیرساختهای لازم، فقط مشکلات را از یک منطقه به منطقهای دیگر منتقل میکند. به باور آنها، دولت فدرال باید به جای محدود کردن جابهجایی پناهجویان، روی هماهنگی بهتر بودجهها، خدمات حمایتی و برنامههای اسکان در سراسر کشور تمرکز کند.
آمارها چه میگویند؟
آمارهای اداره مهاجرت کانادا نیز نشان میدهد که تا سپتامبر ۲۰۲۵، حدود ۴۶ درصد از کل متقاضیان پناهندگی وارد انتاریو شدهاند؛ در حالی که این استان تنها ۳۹ درصد جمعیت کشور را در خود جای داده است.
استان کبک نیز ۳۷ درصد پناهجویان را پذیرفته، در حالی که سهم آن از جمعیت کانادا حدود ۲۲ درصد است.
مدیران شهری مدافع طرح جدید
برخی مدیران شهری نیز از ایجاد یک سیستم ملی برای توزیع پناهجویان حمایت کردهاند. آنها میگویند معیارهایی مانند وضعیت بازار کار، ظرفیت مسکن و آمادگی جوامع محلی باید در تصمیمگیریها نقش داشته باشد.
در همین باره Steve Jacques کمیسر خدمات انسانی منطقه Peel در غرب تورنتو، میگوید: «مشکل اصلی کانادا تعداد پناهجویان نیست، بلکه کمبود سرمایهگذاری در شهرها و مناطقی است که هر روز خدمات مورد نیاز این افراد را ارائه میکنند.»
وی تاکید میکند: «این بحث در شرایطی مطرح میشود که بحران مسکن، افزایش هزینههای زندگی و رشد تعداد متقاضیان پناهندگی، فشار بیشتری بر شهرهای بزرگ کانادا وارد کرده و موضوع توزیع عادلانه پناهجویان را به یکی از مباحث مهم سیاست مهاجرتی کشور تبدیل کرده است.»
