رد درخواست یک کارآفرین ایرانی برای دریافت ورکپرمیت در کانادا؛ دادگاه هم قانع نشد
دادگاه فدرال کانادا حکم داد متقاضی نتوانسته ثابت کند بیزینس پیشنهادی او در کوتاهمدت منافع اقتصادی قابل توجهی برای کانادا ایجاد میکند؛ تصمیمی که به رد درخواست ویزای همسر و فرزندانش نیز منجر شد.
یک متقاضی ایرانی که قصد داشت با راهاندازی یک بیزینس تعمیر ماشینآلات صنعتی در ادمونتون وارد کانادا شود، در دادگاه فدرال شکست خورد.
او برای دریافت ورک پرمیت کارآفرینی در قالب برنامه C11 اقدام کرده بود و حتی یک طرح تجاری، اسناد سرمایهگذاری و سابقه کاری طولانی در صنعت ارائه داد. اما اداره مهاجرت کانادا درخواست او را رد کرد.
دلیل چه بود؟
افسر مهاجرت گفت تجربه او در اداره بیزینس مستقل محدود است، برنامه ایجاد شغل در کوتاهمدت مزیت اقتصادی قابل توجهی برای کانادا نشان نمیدهد و مدارک مالی نیز کاملاً قانعکننده نیست.
متقاضی این تصمیم را غیرمنطقی دانست و آن را به چالش کشید و به دادگاه فدرال رفت، ولی قاضی دادگاه هم با رد درخواست او برای صدور ورک پرمیت، نظر اداره مهاجرت را تایید کرد.
اما چرا؟
⁉️ آیا تجربه ۲۰ ساله کاری برای قانع کردن افسر کافی نبود؟
⁉️ چرا فروش دارایی برای سرمایهگذاری، بهجای نقطه قوت، به نگرانی تبدیل شد؟
⁉️ و مهمتر از همه، چرا برنامه ایجاد ۱۹ شغل در آینده، نتوانست نظر اداره مهاجرت را تغییر دهد؟
⁉️ دادگاه چه معیارهایی را برای «فایده قابل توجه» در نظر گرفت؟
⁉️ در چنین پروندههایی، چه چیزهایی واقعاً تعیینکننده هستند؟
اگر شما هم به فکر اقدام از مسیر کارآفرینی هستید، این پرونده نکات مهمی دارد که نباید از دست بدهید.
یک کارآفرین ایرانی با طرح راهاندازی یک بیزینس صنعتی در ادمونتون کانادا، برای گرفتن ورکپرمیت اقدام کرد، اما درخواستش رد شد. او این تصمیم را به دادگاه کشاند، اما در نهایت قاضی هم به این نتیجه رسید که تصمیم اداره مهاجرت منطقی بوده است.
رؤیای راهاندازی یک بیزینس در کانادا
ماجرا از جایی شروع شد که ض. م. تصمیم گرفت بیزینسی در حوزه تعمیر و نگهداری ماشینآلات صنعتی در ادمونتون راه بیندازد. او برای این کار، از برنامهای استفاده کرد که مخصوص کارآفرینان است؛ برنامهای که به کسانی اجازه میدهد بدون نیاز به LMIA، اگر بتوانند نشان دهند فعالیتشان برای کانادا «فایده قابل توجهی» دارد، ورکپرمیت بگیرند.
او حتی برنامهاش را هم آماده کرده بود؛ قرار بود با سرمایه شخصی حدود ۲۵۵ هزار دلار، شرکت را راه بیندازد و در سال اول چند نفر را استخدام کند و بعد از چند سال تعداد کارکنان را افزایش دهد.
اما افسر مهاجرت قانع نشد.
چرا درخواست رد شد؟
افسر مهاجرت چند نکته را زیر سؤال برد. از نظر او، تجربه ض. م. در مدیریت واقعی یک بیزینس چندان قوی نبود. او تازه حدود ۱۰ ماه قبل از درخواستش، شرکتی در ایران راه انداخته بود و سابقه طولانی در اداره یک بیزینس نداشت.
از طرف دیگر، وضعیت مالی هم برای افسر قانعکننده نبود. بخش زیادی از سرمایه از فروش داراییها تأمین شده بود و این نگرانی وجود داشت که اگر بیزینس به سود نرسد، او مجبور شود داراییهای بیشتری بفروشد.
موضوع مهم دیگر هم تعداد شغلهایی بود که قرار بود ایجاد شود. افسر معتقد بود برنامه استخدامی در کوتاهمدت آنقدر قوی نیست که نشان دهد این بیزینس «فایده اقتصادی قابل توجهی» برای کانادا دارد.
حتی یک نامه ساپورت از یک شرکت کانادایی هم نتوانست نظر افسر را تغییر دهد، چون هیچ قرارداد مشخصی بین دو طرف وجود نداشت.
متقاضی چه میگفت؟
ض. م. و خانوادهاش که ویزای توریستیشان هم بهدلیل رد شدن ورکپرمیت رد شده بود، به دادگاه گفتند این تصمیم منصفانه نیست.
آنها تأکید کردند که او نزدیک به ۲۰ سال تجربه کاری دارد و در ایران هم توانسته در مدت کوتاهی قراردادهای مهمی ببندد. به نظر آنها، افسر این سابقه را نادیده گرفته و فقط روی تجربه محدود او در مالکیت بیزینس تمرکز کرده است.
آنها همچنین گفتند برنامه مالی کاملاً مشخص است و پیشبینیها نشان میدهد شرکت میتواند هزینههایش را پوشش دهد. به علاوه، برنامه استخدامی در بلندمدت میتواند شغلهای زیادی ایجاد کند.
نگاه دادگاه: تصمیم قابل دفاع بود
اما قاضی داستان را طور دیگری دید.
دادگاه گفت وقتی کسی برای چنین برنامهای اقدام میکند، باید خودش مدارک قوی و کامل ارائه دهد و افسر هم حق دارد بر اساس همین مدارک تصمیم بگیرد.
قاضی تأکید کرد که تجربه مدیریتی ض. م. در اداره یک بیزینس واقعاً محدود بوده و این نکتهای است که افسر بهدرستی به آن توجه کرده است. همچنین اینکه او قبلاً دارایی فروخته تا سرمایه تأمین کند، میتواند نشانهای از ریسک مالی باشد و این نگرانی افسر منطقی است.
در مورد اشتغالزایی هم دادگاه گفت تمرکز باید روی دوره اولیه ورکپرمیت باشد، نه چند سال بعد. لذا اینکه در آینده ممکن است ۱۹ شغل ایجاد شود، برای تصمیمگیری کافی نیست.
در نهایت، حتی درباره نامه ساپورت هم قاضی گفت وقتی قراردادی وجود ندارد، طبیعی است که ارزش آن کمتر در نظر گرفته شود.
پایان مسیر در دادگاه
دادگاه در پایان، به این نتیجه رسید که تصمیم اداره مهاجرت «منطقی» بوده و هیچ خطای جدی در آن دیده نمیشود. به همین دلیل، درخواست بازبینی رد شد.
برای ض. م. و خانوادهاش، این یعنی مسیر فعلاً به بنبست رسیده است؛ نه ورکپرمیتی در کار است و نه ویزای همراه.
اما این پرونده یک پیام روشن دارد: در چنین درخواستهایی، فقط داشتن ایده یا سابقه کاری کافی نیست؛ باید بتوانید با مدارک محکم نشان دهید که بیزینس شما حتی در کوتاهمدت هم برای کانادا ارزش واقعی ایجاد میکند.
