دو تصویر متضاد از پناهندگان در کانادا؛ از باری بر دوش کانادا بودن تا داشتن نقش موثر در اقتصاد کشور

رسانه‌های کانادایی در گزارش‌هایی تازه از افزایش روایت‌هایی خبر می‌دهند که پناهندگان را «باری بر دوش کانادا» معرفی می‌کند؛ همزمان با آنکه دولت فدرال قوانین جدیدی برای محدود کردن واجدان شرایط پناهندگی و کاهش برخی پوشش‌های درمانی پناهجویان تصویب کرده است. با این حال، گروهی از پناهندگان سابق می‌گویند تجربه زندگی آن‌ها تصویر متفاوتی ارائه می‌دهد.

اسما فیضی Asma Faizi که در سال ۱۹۸۶ همراه خانواده‌اش به عنوان پناهنده از افغانستان وارد تورنتو شد، نمونه‌ای از این روایت است.

خانواده او پس از حمله اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان ابتدا به پاکستان و سپس هند فرار کردند و در نهایت در میانه زمستان وارد کانادا شدند.

آن‌ها ابتدا در هتلی در داون‌تاون ساکن شدند و بعد به مسکن اجتماعی در اسکاربرو رفتند.

پدر خانواده با وجود داشتن مدرک دانشگاهی، برای تامین زندگی به عنوان نگهبان امنیتی و راننده تاکسی کار می‌کرد، اما آموزش فرزندان همیشه اولویت داشت و در نهایت دو فرزند او وکیل شدند و فرزند دیگر وارد کسب‌وکار شد.

فیضی که اکنون رئیس Canadian Council for Refugees است، می‌گوید پناهندگان به جامعه «بازمی‌گردانند نه اینکه فقط مصرف‌کننده باشند» و تاکید می‌کند افزایش تعداد پناهجویان نتیجه بحران‌های جهانی است، نه انتخاب کانادا.

طبق نظرسنجی وزارت مهاجرت کانادا در سال ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵، تنها حدود یک‌سوم کانادایی‌ها نگاه مثبتی به تاثیر پناهندگان دارند. همچنین ۴۸ درصد معتقدند کانادا پناهجویان زیادی می‌پذیرد و ۴۱ درصد می‌گویند تعداد اسکان‌داده‌شدگان بیش از حد است، هرچند بیش از نیمی از مردم این موضوع را بخشی از سنت انسان‌دوستانه کانادا می‌دانند.

گزارش UNHCR Canada نشان می‌دهد درآمد پناهندگان ۱۰ سال پس از ورود، از ۲۵ هزار دلار به ۳۳ هزار دلار رسیده که رشد ۳۱ درصدی را نشان می‌دهد.

سه‌چهارم پناهندگان در سن کار هستند و در بخش‌هایی مثل خدمات درمانی، حمل‌ونقل، تولید و خدمات مشتری مشغول می‌شوند.