این زن کانادایی قرار است کلیه خود را به خواهرش اهدا کند؛ اما حالا نگران هزینههای پنهان این تصمیم است
خانم Amanda Acker، ساکن اتاوا، تنها چند روز دیگر کلیه خود را به خواهر ۵۶ سالهاش، Traci Parker، که به بیماری کلیه پلیکیستیک PKD مبتلاست، اهدا میکند؛ اقدامی که میتواند سالها به عمر و کیفیت زندگی خواهرش اضافه کند.
اما او میگوید در کنار فشار روحی و جسمی عمل جراحی، با هزینهای غیرمنتظره نیز روبهرو شده که میتواند بسیاری از اهداکنندگان دیگر را از این تصمیم منصرف کند.
آماندا روند اهدای عضو را از سپتامبر سال گذشته آغاز کرد، زمانی که پزشکان به خواهرش گفتند برای ادامه زندگی یا باید پیوند کلیه انجام دهد یا دیالیز شود.
او میگوید پس از بررسی آمارها، متوجه شد کلیه یک اهداکننده زنده معمولاً ۱۵ تا ۲۰ سال دوام دارد، در حالی که کلیه اهدایی از فرد فوتشده معمولاً ۱۰ تا ۱۵ سال عمر میکند؛ به همین دلیل تصمیم گرفت خودش اهداکننده باشد.
اگرچه دولت نوا اسکوشیا هزینههای سفر، شامل اقامت تا ۱۲۵ دلار برای هر شب و غذا ۴۳ دلار در روز را برای خود اهداکننده پرداخت میکند، اما هیچ کمکی برای هزینههای همراه در نظر نگرفته است؛ فردی که پس از یک جراحی بزرگ بتواند از اهداکننده مراقبت کند، او را به خانه برساند و در بیمارستان از او حمایت کند.
خانم Amanda میگوید تنها سه هفته پیش از عمل جراحی متوجه شده که استان هزینه همراه را پرداخت نمیکند؛ موضوعی که به گفته او هرگز بهطور شفاف در وبسایت یا مراحل اولیه اطلاعرسانی نشده بود.
او برآورد میکند حضور همسرش در کنار او حدود ۳ هزار دلار هزینه خواهد داشت؛ مبلغی که برای خانوادهای با دو فرزند، هزینهای قابل توجه است.
به گفته او، به دلیل همین فشار مالی، مجبور است تنها چند روز پس از عمل از نوا اسکوشیا به اتاوا بازگردد؛ در حالی که جراح توصیه کرده بود یک تا دو هفته پس از جراحی در استان بماند تا روند بهبودی بهتر طی شود.
آماندا معتقد است توانایی نجات جان یک انسان نباید به توانایی مالی افراد وابسته باشد. او میگوید اگر حمایت کافی از اهداکنندگان وجود نداشته باشد، ممکن است افراد کمتری حاضر شوند عضو خود را به دیگران اهدا کنند.
