چهار روز؛ تمام زمانی بود که یک مادر نوجوان توانست دختر تازهمتولدشدهاش را در آغوش بگیرد. سپس نوزاد را از او گرفتند و او مجبور شد بیمارستانی در نزدیکی نیومارکت را بدون فرزندش ترک کند؛ زخمی که میگوید هنوز بعد از دههها التیام پیدا نکرده است.
خانم Christine Nayler که اکنون در Barrie زندگی میکند، در سال ۱۹۸۲ و زمانی که تنها ۱۵ سال داشت، باردار شد. او که آن زمان در تورنتو زندگی میکرد، برای زایمان به خانه یکی از بستگان فرستاده شد و از ابتدا انتظار میرفت بدون نوزاد به خانه برگردد.
ماجرا این است که بچه به دلیل مشکل قانونی یا سلب حضانت از او گرفته نشد، بلکه مساله به سیستم «فرزندخواندگی اجباری» در کانادای پس از جنگ جهانی دوم برمیگشت.
در آن دوره، بسیاری از دختران و زنان مجرد و باردار تحت فشار خانوادهها، نهادهای مذهبی، بیمارستانها و سیستم اجتماعی قرار میگرفتند تا نوزاد خود را برای فرزندخواندگی واگذار کنند.
فعالان میگویند بین دهههای ۱۹۴۰ تا ۱۹۷۰ حدود ۳۰۰ هزار زن در کانادا مجبور شدند نوزادان خود را برای فرزندخواندگی واگذار کنند.
خانم Nayler اکنون کمپینی برای وادار کردن دولت فدرال به عذرخواهی رسمی راهاندازی کرده است؛ درخواستی که تاکنون بیش از ۶۰۰ امضا از سراسر کانادا جمع کرده و هفته گذشته در مجلس عوام مطرح شد. دولت ۴۵ روز فرصت دارد پاسخ کتبی ارائه کند.
خانم Valerie Andrews، یکی از مدافعان این پرونده که خودش نیز هنگام تولد از فرزندش جدا شد، میگوید تاکنون تنها اسقفنشین کاتولیک ونکوور و کلیسای متحد کانادا رسما عذرخواهی کردهاند.
حمایت سیاسی از این مطالبه نیز افزایش یافته است. خانم Karina Gould و سناتور Chantal Petitclerc خواستار عذرخواهی رسمی اتاوا شدهاند.
برای خانم Nayler، این ماجرا تنها یک پرونده تاریخی نیست. او بعدها با پدر فرزندش ازدواج کرد و سه فرزند دیگر داشت، اما میگوید درد جدایی هرگز پایان نیافت.
مادر و دختر سرانجام زمانی که دختر ۲۱ ساله بود دوباره یکدیگر را پیدا کردند و از آن زمان در زندگی هم حضور دارند؛ هرچند او معتقد است هر دو، بیش از دو دهه از زندگی مشترکشان را از دست دادهاند.
