خطر «چرنوبیل» در خلیجفارس؛ سایه جنگ بر سر نیروگاههای هستهای به روایت محمد فهمی روزنامهنگار مصری- کانادایی

در حالی که جنگ میان آمریکا، اسرائیل و ایران وارد هفته چهارم خود شده، حملات اخیر به نزدیکی تأسیسات هستهای، نگرانیهای جهانی را درباره وقوع یک فاجعه رادیواکتیو به اوج رسانده است.
این درگیریها که اکنون به نزدیکی نیروگاه بوشهر و تأسیسات Dimona در اسرائیل کشیده شده، نه تنها ثبات منطقه، بلکه سلامت میلیونها ساکن کشورهای حاشیه خلیجفارس از جمله کویت را با خطری جدی و بیسابقه روبرو کرده است.
این مقاله توسط محمد فهمی استاد دانشگاه بریتیش کلمبیا نوشته شده است؛ او روزنامهنگار برجسته مصری- کانادایی است که سابقه همکاری با رسانههای معتبری چون CNN، الجزیره و Los Angeles Times را در کارنامه دارد و سالها به پوشش اخبار تخصصی خاورمیانه پرداخته است.
در بخشهایی از این مقاله که در روزنامه National Post کانادا منتشر شده، آمده است:
تنشها زمانی به مرحله هشدار رسید که گزارشهایی از اصابت موشک به چند متری نیروگاه هستهای بوشهر منتشر شد. این نیروگاه تنها ۲۷۶ کیلومتر با کویت فاصله دارد و در صورت نشت مواد رادیواکتیو، بادهای شمال غربی میتوانند آلودگی را به سرعت به این کشور برسانند؛ فاجعهای که کارشناسان ابعاد آن را با حادثه چرنوبیل مقایسه میکنند.
رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بینالمللی انرژی اتمی، با اعلام اینکه حمله به تأسیسات هستهای «قرمزترین خط قرمز» ایمنی است، خواستار خویشتنداری فوری طرفین شد.
در پاسخ به حملات به مجتمع نطنز، ایران صدها موشک بالستیک و پهپاد به سمت اهدافی در اسرائیل، از جمله نزدیکی مرکز تحقیقات هستهای Negev در Dimona پرتاب کرد که منجر به زخمی شدن حدود ۱۸۰ نفر شد.
علاوه بر این، زیرساختهای نفتی و بنادر در کویت، امارات، عربستان و عمان نیز هدف موج جدید حملات پهپادی و موشکی قرار گرفتهاند.
در کویت، سقوط بقایای موشکهای رهگیری شده باعث خسارات جانی و مالی شده که مرگ یک دختر ۱۱ ساله (ایرانی) در خواب، تأثیر روانی عمیقی بر جامعه گذاشته است.
در حال حاضر، کویت ۱۹۶ پناهگاه عمومی مجهز به سیستمهای تهویه خاص و امکانات پزشکی برای مقابله با تهدیدات شیمیایی و هستهای آماده کرده است.
سازمان بهداشت جهانی WHO نیز با تدوین پروتکلهای اضطراری در ۱۳ کشور منطقه، خود را برای «بدترین سناریوی ممکن» آماده میکند.
این در حالی است که با بسته شدن فرودگاهها، تنها راه خروج از منطقه مسیرهای زمینی است و هزاران کانادایی از ابتدای شروع جنگ در ۲۸ فوریه، منطقه را ترک کردهاند.







